Małe mieszkanie bez wydzielonego gabinetu nie przekreśla pracy zdalnej. Kluczowe jest znalezienie stałego miejsca, które da się zasłonić lub błyskawicznie rozłożyć. Zamiast walczyć o metry, które nie istnieją, lepiej zaplanować strefę pracy tak, by znikała po godzinach. Parawan, zasłona na szynie sufitowej albo składany regał pozwalają oddzielić biurko od reszty pokoju bez remontu i bez pozwolenia od właściciela.

Biurko wciśnięte między szafę a ścianę to często jedyne realne rozwiązanie. Wybierz blat o głębokości 50–60 cm, montowany na wspornikach lub wąskiej konsoli, żeby nie zabierał przejścia. Krzesło jest tu słabym punktem, bo przy wielogodzinnym siedzeniu zwykłe krzesło z kuchni, o którym pisaliśmy w poradniku o zwykłym krześle z kuchni, szybko daje się we znaki plecom. Poduszka klinowa i podnóżek to minimum, ale lepiej poszukać fotela z regulacją wysokości, który wsunie się pod blat.

Oświetlenie robi więcej niż kolejna szuflada. Lampa biurkowa z ramieniem ustawiona z boku, tak by nie odbijała się w ekranie, plus ciepłe światło w tle to komplet. Kable prowadź w korytku przyklejonym do blatu albo w peszlu za nogą biurka. Gdy biurko stoi na wprost okna, zasłona zacienia ekran i wymusza mocniejszy kontrast — lepiej ustawić je bokiem do światła.

Na koniec dyscyplina porządkowa. Po skończonej pracy chowaj laptop do szuflady lub na półkę, a dokumenty do teczki. Strefa pracy przestaje być widoczna, a mieszkanie odzyskuje funkcję mieszkania. Kilka prostych nawyków wystarczy, by mały metraż nie zamienił się w open space na stałe.